In de serie “uit het (groene) hart gegrepen pakt onze columnist/verslaggever/presentator Theo Leliveld de pen op en laat zijn licht schijnen over zaken met zijn visie. Soms ongepolijst, maar altijd met de beste intenties ventileert hij zijn levenservaring. Deze keer: Ik maak me nergens druk meer om.
De betekenis daarvan verhoudt zich tot wat Youp in zijn columns schrijft maar die zich – zonder dat wij het zien – bezorgd afvraagt wat er met de wereld aan de hand is. Zelf heb ik daar ook wel last van.
Dingen die me irriteren en waarover ik me kan opwinden. Ik noem een paar banale voorbeelden: hondenpoep, weggegooide blikjes, flesjes, chips zakjes, verkeerd of helemaal geen richting aangeven – vooral op rotondes en afritten – en ook onbegrijpelijke of intens flauwe commercials.
Over zwart en wit gesproken
Maatschappelijke en sociale verschillen proberen terug te brengen tot ‘n éénzijdige, compromisloze stelling ‘’wit tegen zwart. En dan gaat het niet goed komen. Over zwart en wit gesproken. In de folder van de Plus stond een aanbieding van zoenen van firma Leliveld. De afbeelding maakte duidelijk dat het om negerzoenen ging, in een doosje van zes.
Ik zie de reacties al voor me als ik aan een winkeljuffrouw zou vragen “hebt u ‘n paar zoenen voor mij?”. Zou ik vanwege vermeend vrouwonvriendelijk gedrag verzocht worden om onmiddellijk de winkel te verlaten? Of krijg ik nog de tijd om te verduidelijken dat het hier om negerzoenen gaat? Om vervolgens als racist te worden afgeschilderd en alsnog benen moet maken?
Dan nog even het Nederlands elftal
In de wereld top doet Nederland inmiddels leuk mee, voor zo klein landje. Helaas gaat tegenwoordig niet meer over voetbal, maar over bijzaken.
Afschaffen of aanpassen?
Op een bepaald moment in je leven kom je er achter dat sprookjes fantasie zijn, niet écht bestaan. Meestal al op jonge leeftijd. Maar ook als je ouder bent stuit je op waarheden die je nog niet eerder ontdekte.
De laatste tijd, en dat mag u ruim nemen, worden we geconfronteerd met allerlei nieuwe ‘ontdekkingen. De autochtone Nederlander is racistisch en tentoongestelde objecten in onze musea is roofkunst.
Het onpeilbaar diepe medeleven van de koninklijke familie met minderbedeelden in onze maatschappij en hun onvoorstelbaar brede interesse in van alles en nog wat, lijkt commedia dell’arte ofwel geïmproviseerd theater. Maar het is van a tot z geregisseerd waarbij elke blik, opgetrokken wenkbrauw of devote zit geoefend overkomt.
Overtuigingen, standpunten of zelfs tradities kunnen aan verandering onderhevig zijn. Ze moeten worden bijgesteld, kantelen eventueel of blijken zelfs totaal ongeloofwaardig. Wat blijft er dan nog over van het oorspronkelijke verhaal? Te weinig? Afschaffen dan maar! Of is ‘t de moeite waard om ‘n genuanceerd tegengeluid te laten horen?
Tegengeluid roept reacties op en dat is vaak de aandacht waar het om gaat, dus niet doen.
Dat hangt sterk af van het onderwerp
Kortom, in hoeverre zijn we bereid compromissen aan te gaan?
Bijvoorbeeld Sinterklaas zonder zwarte Piet. De component ‘zwart’ roept kennelijk pijn op maar ik zou zeggen ‘alles of niets’. Ondraaglijke pijn? Afschaffen die Sinterklaastraditie dan maar of overdrijven we en zijn we de weg kwijt.
Zomercarnaval
Wat te denken van het driedaagse Rotterdamse Zomercarnaval eind juli. Begonnen als een kleinschalig Antilliaans feestje dat is uitgegroeid tot een enorm evenement met wel een miljoen bezoekers waarin tientallen culturen vertegenwoordigd zijn. Kleurrijk hoogtepunt is de Straatparade die inmiddels lijkt op het grote feest der feesten in Rio in februari, met schaars geklede dames in diep uitgesneden pakjes met haarscherpe bikinilijnen. Maar in februari werkt ons klimaat niet mee, vandaar juli. Genieten en leven is streng verboden, men zal toch wel weer eens gaan beginnen over met schaars geklede dames in diep uitgesneden pakjes met haarscherpe bikinilijnen.
Stel dat er gezegd zou worden ‘de dames mogen zich niet meer zo uitdagend vertonen’, gewoon de kleertjes aanhouden. Of verplaatsen naar februari, dan trekken ze vanzelf warme joggingpakken aan. Zou de organisatie daartoe bereid zijn? Of zouden ze dan zeggen ‘nou, laat dan maar zitten’?
Zijn onze musea culturele gevangenissen?
Of is er sprake van zorgvuldig bewaren, onderhouden en brede toegankelijkheid van kunst en cultuur garanderen?
Ik las laatst dat er de afgelopen jaren heel wat kunst naar de oorspronkelijke omgeving, in dit geval Indonesië is teruggegaan.
Van de 170 kunstwerken verkeerden er inmiddels vele in slechte staat en 40 stukken waren volledig ter ziele. Verder commentaar overbodig.
Vuurwerk is ook zoiets
Knalvuurwerk en vuurpijlen zijn verboden. Gaat zelf afsteken verdwijnen? Het ziet er naar uit dat professioneel afgestoken vuurwerk over een paar jaar het enige is dat ons rest. Is dat een acceptabel compromis? Of maar helemaal mee kappen en ook carbid schieten – best een grappige en originele traditie – strafbaar maken?
De tijd zal het leren.