Ik reis graag door de tijd, als ik door mijn foto´s swipe. Fijne herinneringen die opkomen, bij het zien van de kleurige en vrolijke plaatjes. Foto´s om verhalen voor altijd vast te leggen. En hoe ik daarbij dan een goed gevoel krijg, een rustig en warm gevoel. Deze foto kwam ook weer voorbij, het was op een nazomerse dag in september. Ik besloot mijn gitaar mee te nemen naar het hondenstrandje, bij ´Strand Zomer´.
Toen ik namelijk begin deze zomer op een steigertje zat, met een vanille cornetto in mijn hand en mijn hond die wat om mij heen struinde, hoorde ik in de verte akoestische muziek. Ik keek op en zag een man met een gitaar op het terras van zijn woonboot. Hij speelde en zong liedjes van Clouseau, met zijn heerlijke stem en gitaarspel. Ik droomde wat weg terwijl ik staarde naar het water, en daarna de lucht zag verkleuren door de ondergaande zon. Windstil was het, waardoor ik de klanken goed kon horen, met af en toe een paar gezongen woorden, want de hele zinnen verdwenen in de lucht. Verder vulde ik de ontbrekende woorden zelf in, door zachtjes mee te zingen.
Met mijn gitaar op mijn rug stap ik voorzichtig van mijn fiets. Luna bevrijd ik uit haar hondenkar, waarna ze luid blaffend laat merken hoe fijn ze het vindt om hier weer te zijn, ook al zijn er nog geen andere hondjes. Het is opmerkelijk rustig hier in het hoge groene gras, lekker om ongegeneerd wat te kunnen pingelen.
Pal naast een kleine boom staat een drietal vastgespijkerde planken, in de vorm van een omgekeerde U. Het dient uitstekend als bankje voor mijn gitaarspel. Ik tokkel zomaar wat, niet echt iets hoogstaands. Niet zo mooi als de man die ik hoorde begin deze zomer, van wie de woonboot hemelsbreed nog geen 100 meter hiervandaan ligt. Ergens hoop ik dat hij mij hoort. Want toen ik hem hoorde, was ik het liefst dichterbij gekomen. Er lag vlak voor mijn neus een wit surfbord aan de steiger vastgeknoopt. Eventjes had ik getwijfeld naar hem toe te peddelen, met mijn handen door het stille wateroppervlak, terwijl ik op mijn buik zou liggen en Luna achterop zou staan. Ik zou dan met hem mee gaan zingen en verwonderd zijn over het heerlijke privé concert.
Ik gooi de tennisbal voor Luna in het water, waarna ze erin plonst en al piepend zo snel mogelijk begint met apporteren. Ik neem weer plaats en tokkel verder, als ik plotseling in de verte wat mannengeluiden hoor in een boot. Leuk levendigheid in verte denk ik dan.
´Stop, stop, zet die motor uit, we gaan naar die vrouw luisteren! Ze speelt gitaar!´ roept een van de jonge mannen door de herrie van de ronkende boot heen, terwijl de rest van de groep inmiddels ook mijn kant opkijkt. Het harde geluid van de motor maakt plaats voor vogelgezang en mijn gitaarspel is nu ook weer hoorbaar. Ik stop eventjes, want het overvalt me nogal.
´Spelen, spelen, spelen!´ roepen de mannen.
´Oké, oké…´ zeg ik, en ik probeer wat, maar het lukt niet heel erg goed door de zenuwen. Hier was ik niet op voorbereid, en ik probeer mij terug te trekken met ´Ik kan het helemaal niet zo goed hoor.´
`Tuurlijk wel! Je zit hier toch niet voor niets met je gitaar?´ krijg ik dan te horen. Ergens heeft hij gelijk. Als je je gitaar meeneemt naar een publieke omgeving, dan ben je ergens wel zeker van wat je kunt. Of in iedere geval, loop je dan het risico dat mensen wat van je willen horen. En dus besluit ik mijn best te doen. Gewoon te doen alsof ik alleen zit en wat voor mijzelf speel, zoals ik dat wel kan.
Even later zit ik voor twee mannen die bij mij zijn komen zitten, een zelfbedachte melodie te tokkelen op mijn gitaar, terwijl de rest van de groep wat ongemakkelijk werd en door is gevaren.
Na wat aanmoediging zoals: ´Jij bent echt mijn droomvrouw!´ besluit ik ´Het is een nacht´ van Guus Meeuwis te gaan spelen, met de voorwaarde dat ze met mij meezingen.
Gaandeweg het liedje, ontspan ik en krijg ik er echt plezier in. De mannen zijn erg tevreden met mijn optreden en na de selfie van ons drieën, worden ze opgehaald en vervolgen hun weg over het water.
Zelf blijf ik met een fijn gevoel achter. Ik pak mijn gitaar in, maak Luna vast in het karretje en fiets naar huis.
Eenmaal thuis kijk ik nogmaals naar de foto. Dat was een hele leuke avond!